ความพอดี

ความพอดี

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ยังมีสุนัขอ้วนตัวหนึ่งอาศัยอยู่กับครอบครัวของเศรษฐีในหมู่บ้าน ทุกวันสุนัขจะได้รับการเลี้ยงดูด้วยอาหารอย่างดี และมีชีวิตที่ดีมีความสุขอยู่เสมอแต่สุนัขตัวนี้ กลับคิดว่าเขาไม่ค่อยมีความสุขเอาเสียเลย ในจิตใจก็นึกอยากได้สิ่งโน้นสิ่งนี้ อยากเป็นอย่างนี้อยากโน้นอยู่ตลอดเวลา หลังจากที่สุนัขกินอาหารตอนเช้าแล้ว ก็เดินออกจากบ้านไปยังชายทุ่งท้ายหมู่บ้าน และสุนัขแหงนหน้าขึ้นดูท้องฟ้าพร้อมกับหอนด้วยเสียงดังและพูดออกมาว่า “ข้าแต่ท่านเทพบนท้องฟ้า ถ้าท่านมีจริง โปรดปรากฎกายและช่วยเหลือเราด้วยเถิด”ทันใดนั่นเองก็มีเทวดาปรากฏกายออกมาจริง “มีปัญหาอะไรหรือเจ้าสุนัข เจ้าต้องการอะไร” เทวดากล่าวและยิ้มอย่างใจดี สุนัขตื่นเต้นมากและกล่าวกับเทวดาว่า“ข้าพเจ้าอยากขอพรจากท่านให้ได้เป็นอย่างที่ต้องการจะได้ไหม” สุนัขกล่าวตอบเทวดาด้วยความหวัง“ได้ซิเจ้าต้องการอะไรบอกมาเลยเราให้ได้” เทวดารับคำขอของสุนัข “ข้าพเจ้าอยากเป็นดวงอาทิตย์ เพราะดวงอาทิตย์ทำให้โลกสว่างไสว มีความร้อนมากใคร ๆ ก็เกรงกลั ” สุนัขกล่าวขอพร“ได้เลยเราจัดให้ โอ้เพี้ยง จงเป็นตามนั้น” เทวดาเนรมิตให้สุนัขเป็นพระอาทิตย์ แล้วสุนัขก็กลายเป็นดวงอาทิตย์ทันที หนึ่งเดือนผ่านไป สุนัขที่กลายเป็นดวงอาทิตย์ก็มาหาเทวดาพร้อมกับกล่าวว่า “เป็นดวงอาทิตย์ไม่ดีเลย ตอนเช้าก็โผล่มาจากท้องฟ้า ทางทิศตะวันออก ตอนเย็นก็ลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก มีกฏ เข้มงวดมากไปแอบเที่ยวไม่ได้ ไม่ชอบเลย ซ้ำซาก ไม่อยากเป็นแล้ว” “แล้วเจ้าอยากเป็นอะไรล่ะถึงจะดี ” เทวดาถาม “ข้าพเจ้าอยากเป็นก้อนเมฆ เพราะก้อนเมฆไปได้ทุกที่ ทุกแห่ง คงได้เที่ยวอย่างมีความสุข” สุนัขขอ
“โอมเพี้ยง จงเป็นก้อนเมฆ ณ บัดนี้” เทวดาให้พรสุนัขกลายเป็นก้อนเมฆ สุนัขเป็นก้อนเมฆแล้ว ก็ท่องเที่ยวไปสถานที่ต่าง ๆ ไม่นานก็บ่นอีกว่าเป็นก้อนเมฆ ไม่ดีเลย ลอยไปทางไหนเจอแต่ลมพัดแตกกระจายทุกที เป็นลมดีกว่า ไปไหนได้ตามใจไม่ต้องกลัวใครดีกว่าก้อนเมฆเสียอีก แล้วสุนัขที่เป็นก้อนเมฆก็ไปขอพรจากเทวดาให้ตัวเองเป็นลม เทวดาก็ใจดีให้พรเช่นเดิม เมื่อสุนัขได้เป็นลมแล้วก็ดีใจ พัดไปพัดมา ท่องเที่ยวไปทุกที่ที่ต้องการ แล้วก็มีความสุขอยู่ไม่นานก็เริ่มเบื่ออีกแล้ว เพราะไปพบกับอุปสรรคคือ พัดไปชนจอมปลวก จอมปลวกแข็งแรงกว่าทำให้ลมกระจายและอ่อนแรง สุนัขที่กลายเป็นลมเริ่มมองว่าจอมปลวกดีกว่าลมอีกแล้วและอยากเปลี่ยนเป็นจอมปลวกดีกว่า แล้วก็เดือดร้อนไปขอพรจากเทวดาอีก เทวดาก็ชั่งใจดีจริง ๆ ให้พรอีกสมใจ สุนัขกลายเป็นจอมปลวกสมใจและมั่นใจในความแข็งแรงและเข้มแข็งลมพัดผ่านทีไรก็หัวเราะทุกทีว่าเราเก่งกว่า ลมหรือจะสู้เราได้ ต่อมาไม่นานความสุขของจอมปลวกก็หมดไปเมื่อพบว่าที่อยู่ของตัวเองนี้เป็นเส้นทางเดินของฝูงวัวและควายที่ต้องเดินผ่านเป็นประจำ เมื่อวัว ควายเดินผ่านก็ทั้งเตะทั้งเหยียบทำให้จอมปลวกสึกกร่อนลงเรื่อย ๆ จอมปลวกอยู่อย่างเจ็บปวดทรมาน อีกแล้วครับท่าน ……….เดือดร้อนใครอีกล่ะ ลองทาย ? เทวดาแน่ ๆ จอมปลวกก็พาร่างกายอันสึกกร่อนไปขอพรจากเทวดาว่าอยากเป็นควายอีกแล้ว เทวดาก็จัดให้อีก “โอมเพี้ยง เจ้าจงเป็นควาย ได้เลย” เทวดาให้พร ………….
เวลาผ่านไป สุนัขกลายเป็นควายไม่นานก็เริ่มเบื่ออีกแล้วหลังจากพบว่า ยังมีเชือกที่คอยดึงจมูกอยู่ เจ็บมากเมื่อเวลาถูกเชือกดึง ควายก็เริ่มมองว่าเชือกเก่งกว่าไม่พอใจในสภาพตัวเองอีกแล้วก็วิ่งไปขอพรจากเทวดาอีก บอกว่าอยากเป็นเชือก เทวดาก็ให้พร จากควายกลายเป็นเชือกหนังอย่างดี โดยไม่บ่นแม้แต่คำเดียว แล้วควายก็กลายเป็นเชือกหนังที่เหนียวทนทานมาก ใช้มัดผูกสิ่งของได้สารพัดประโยชน์ และเชือกหนังก็ภูมิใจในความสามารถของตนไม่นาน เมื่อสุนัขมาพบเข้าก็ตรงเข้ากัด แทะ กระชาก เชือกหนังอย่างไม่ปราณี ทำให้เชือกได้รับความเจ็บปวดและขาดหลุดลุ่ยไม่เป็นท่าเลย เชือกก็คิดว่าเป็นเชือกไม่ดีอีกแล้ว ไม่มีความสุขเลย ไม่พอใจ อยากเป็นสุนัขดีกว่าเก่งกว่าเชือกแล้วเชือกก็กลับไปอ้อนวอนขอพรเทวดาให้บันดาลให้เป็นสุนัข เพราะจะได้กัดเชือกและเก่งกว่าเชือก เทวดาก็ให้พรเป็นสุนัขตามปรารถนา พ้ร้อมกับกล่าวกับเจ้าสุนัขว่า…..
“เจ้าสุนัขไม่รู้จักความพอดี เจ้าอย่าคิดว่าสิ่งนั้นดีกว่า สิ่งนี้ดีกว่า ถ้าได้เป็นคงจะดี เจ้ารู้สึกตัวหรือยังว่า เป็นอะไรก็ไม่ดีหรอก ถ้าจิตใจของเจ้าไม่พอดี เพราะในโลกนี้ไม่มีอะไรดีที่สุดหรอก จะมีส่วนดีและส่วนไม่ดีอยู่ในตัวของมันเสมอ เจ้าดิ้นรนหาสิ่งที่ดีที่สุดในโลกนี้ไม่มีหรอก ค้นหาให้ตายก็ไม่พบ เพราะไม่มีอะไรดีร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะ สิ่งที่ดีก็คือ ความพอใจ ในสิ่งที่ตนมี ยอมรับสิ่งที่เด่นและด้อยว่ามีอยู่ในทุกสิ่ง ก็จะมีความสุขตลอดไป”

นิทานเรื่องนี้สินให้รู้ว่า
“ความพอใจในสิ่งของของตน ย่อมพบแต่ความสุข”